1- بنا به تحقیق، 208 قطعه داستانی در قرآن مجید آمده است که

برخی ادامه برخی دیگر می باشند و بعضی از آنها نیز کامل و مستقل

هستند.

2- 63 سوره از 114 سوره قرآن کریم، حاوی قصه و حکایتی است و این

یعنی آن که بیش از نیمی از سوره های قرآن، با هنر قصه پردازی به

انتقال پیام خود پرداخته اند.

3- بیشترین قصه های قرآن ابتدا در سوره اعراف و پس از آن در سوره بقره

آمده است و سوره آل عمران در رتبه سوم قرار دارد.

4- بیشتر داستان های قرآن درباره حضرت موسی(ع) و قوم بنی اسرائیل

و فرعونیان است. پس از آن، بالاترین آمار متعلق به داستان های حضرت

ابراهیم(ع) و حضرت عیسی(ع) و مادرش حضرت مریم(س) است.

5- هیچ کدام از قصه های قرآن براساس خیال پردازی یا شخصیت های

فرضی نیست و همه آنها واقعیت داشته اند و در واقع، روایتی الهی از

یک رویداد حقیقی می باشند.

6- بخشی از داستان های قرآن با استفهام تقدیری آغاز می شوند. این نوع

استفهام، یکی از صنایع ادبی در فن داستان نویسی است که مخاطب را

تشویق می کند تا قصه را پیگیری نماید; (طه/9 و ص/20) . در این روش

معمولا داستان با این مقدمه آغاز می شود: «آیا این خبر را شنیده اید که ...»

7- بخشی از داستان های قرآن نیز با روش نوین (چکیده نویسی) آغاز می شود;

یعنی قبل از شروع متن اصلی داستان، در جملات کوتاهی چکیده و هدف اصلی

داستان می آید و پس از ایجاد آمادگی ذهنی، به اصل مطلب پرداخته می شود.

(آیات 10 تا 20 سوره اعراف: داستان آفرینش).

8- گاهی از همین روش به صورت معکوس استفاده شده است; یعنی ابتدا

داستان اصلی آورده شده، سپس به بیان خلاصه و چکیده آن پرداخته شده

است تا در جمع بندی به خواننده کمک نماید; (آل عمران/59).

9- شیوه قرآن در بیان قصه های عاشقانه بسیار لطیف و عبرت انگیز است.

در قرآن کریم سعی شده تا با مسائل عشقی به صورت سمبلیک و اشاره وار

برخورد شود و از ارائه جزئیات یا به زبان آوردن صریح و زننده، خودداری شود

(داستان حضرت یوسف و زلیخا)

10- یک نکته جالب در داستان های قرآنی شکسته شدن حصار زمان است.

گاهی حتی یک داستان در دل داستان دیگر آورده می شود; در حالیکه در

زمان های مختلف رخ داده اند.

این خصوصیت قرآن، باعث می شود تا انسان با دقت و موشکافی، سعی در

چیدن صحیح قطعات مختلف این داستان ها نماید و تمرکز بیشتری پیدا کند.

11- نکته زیبای دیگر در قصه های قرآن جایگاه خاص زنان و نقش تعیین کننده

و محوری آنان در اغلب داستانهاست(تحریم 10 و 11). زنان در قصص قرآن به

وضوح معرفی می شوند و شخصیتی مستقل دارند.

12- قرآن در جاهایی که می خواهد الگویی عمومی ارائه کند و یا اندرزی فراگیر

در قصه های خود مطرح کند، از کلمات عامی مانند مردی از خاندان فرعون

(مؤمن/28) یا زن لوط و زن نوح (تحریم/10) استفاده می کند.