از جمله کتاب هایی که با موضوع خاطرات رزمندگان اسلام خوانده ام

کتابی بود شامل یادداشتهای روزانه شهید حسین کهتری

این شهید در سال ۱۳۶۰ در حالیکه دانش آموز دبیرستانی بوده

از کاشان عازم جبهه میشه و درسش رو هم در سالهای جنگ

ادامه میده و حتی کنکور رو هم بین عملیات داده و در رشته مهندسی

مواد قبول میشه که البته به خاطر شیمیایی شدن توی عملیات

کربلای ۵ نمی تونه بره دانشگاه و درسش رو تموم کنه که البته بعد

از شهادتش دانشگاه صنعتی اصفهان دانشنامه افتخاری برای این

شهید صادر کرده .

شهید حسین کهتری با توجه به کار دیده بانی که توی خط مقدم انجام

می داده همیشه دفترچه و قلم همراهش بوده و به همین خاطر

یادداشتهای روزانه رو می نوشته که شامل اتفاقات ریز و درشت جبهه

و لحظات همراهی با شهید حاج حسین خرازی و دیگر شهدای لشگر

امام حسین (ع) هست که خیلی جالبه و البته انعکاس دهنده روحیات

شخصی خودش هم هست و آخرین یادداشتی رو که نوشته چند روز

قبل از شهادتش روی تخت بیمارستان بوده و سرانجام عوارض مجروحیت

شیمیایی در ۲۵ سالگی شهادتش رو رقم می زنه .

خلاصه ای از یادداشت روز ۵شنبه مورخ 1365/8/8 :

دیشب رفتم پیش حاج حسین خرازی تا درباره مرخصی بچه ها و کار واحد

دیده بانی در منطقه جدید صحبت کنم. حاج حسین گفت: جنگ سخت و

محکمی در پیش داریم این عملیات تعیین کننده است.

و بعد هم در مورد نامه ای که چندی پیش درباره عملیات کربلای 3 نوشته

بودم گفت: نامه ات را خواندم سه چهار بار هم خواندم به شهاب هم دادم

خواند مسایل خوبی را تذکر دادی و باید در پی رفع این مسایل باشیم و ...

امروز (5شنبه) برادر اسلامی از اصفهان زنگ زد و گفت :

تبریک عرض می کنم. پرسیدم چرا ؟

گفت : در کنکور قبول شدی و برایم خواند: کهتری حسین ۱۴۰ گروه ۲۱۷

در رشته مهندسی مواد صنایع تولید آهن و فولاد اصفهان قبول شده بودم

حال باید دید بعد چه می شود جنگ به کجا کشیده می شود و ما به کجا؟

سنگ نوشته مزار شهید کهتری در دارالسلام کاشان :

حسين كهتري ! اي نيك فرجام

شهيد سرفراز راه اسلام

گل بي‌خار گلزار جهاني

كه پرپر گشته‌اي از جور ايام

شدي مصدوم بمب شيميايي

كه صدها لعنت و نفرين به صدام

شهيد راه دين گشتي به غربت

تو بودي سال‌ها جانباز خوشنام