ن : حميد
درب ورودي يك كتابخانه دفن كرده اند ؟ و اين سوال بوجود بيايد كه
چرا مدفن آیت الله مرعشی نجفي(ره) در حرم حضرت معصومه(س)
و در کنار بقیه علما نیست؟
اما وقتی وصیت نامه ايشان را می خوانند ؛ پاسخ را در مي يابند .
ایشان در وصیت نامه خود نوشته اند : مرا جلوی درب کتابخانه ام دفن
کنید تا مزارم قدمگاه جویندگان علم باشد!
به کتابخانه مرحوم آیت الله مرعشی نجفي(ره) که وارد می شوید
به عنوان یک ایرانی احساس غرور می کنید چرا که اینجا يكي از بزرگترين
و غني ترين کتابخانه هاي دنیاست؛ و بیش از 70 هزار جلد کتاب خطی
نفیس آنجاست و همه این تشکیلات به همت این مرد بزرگ پدید آمده است.
در زندگينامه آیت الله مرعشی نجفي(ره) آمده : ايشان زمانی که طلبه
جواني بوده در نجف متوجه مي شود سرکنسول انگلیس در حال خریداری
وسیع کتابهای خطی است لذا به این کار سرکنسول انگلیس مشکوک شده
و متوجه دسیسه اشان می شود. او تصميم مي گيرد گنجینه کتابهای خطی
مسلمانان را از نابودی و به یغما رفتن حفظ کند، اما بر خلاف انگلیسی ها
هیچ پولی ندارد؛ اما دلسرد هم نمي شود . راه حل او اینست: کارگری!
اگر در کتابخانه آیت الله مرعشی نجفي(ره) به شما اجازه دیدن کتب خطی
را بدهند پشت جلد اکثر آنها داستان خریدشان نوشته شده است؛ مثلا 3روز
در شالی کوبی، فلان کار را کردم تا توانستم این کتاب را در تاریخ فلان بخرم و ...
از جمله کتب خطی نفيس گردآوری شده توسط آیت الله مرعشی نجفي(ره)
می توان به نسخه ای بسيار قدیمی از انجیل برنابا به زبان گرجی اشاره کرد
که بعضی از احکام حال حاضر مسیحیت را زیر سوال می برد مانند اشاره به
حرام بودن گوشت خوک و...که در انجیل های جدید خلاف این احکام آمده است
و مطالب این انجیل قدیمی نقاط مشترک زیادی با اعتقادات شیعیان در مورد
مسیحیت دارد.
اكنون کتابخانه آیتالله مرعشی نجفی(ره) ،در شهر مقدس قم، بزرگترین
کتابخانه نسخههای خطی ایران و سومین مجموعه نسخههای خطی در
جهان اسلام به شمار میرود.
آيت الله سید شهابالدین مرعشی نجفی در نجف متولد شد و در 27 سالگي
به درجه اجتهاد رسيد . او به توصيه پدرش به قم مهاجرت كرد و تا پايان عمر
تقيد عجيبي به زيارت حرم حضرت معصومه(س) داشت.
بنابر آنچه در زندگينامه آیت الله مرعشی نجفی ذكر شده ، ايشان
حداقل سه مرتبه موفق به تشرّف به خدمت امام زمان (عج) شدند،
كه یکی از این سه ملاقات به این شرح است:
«در ايّام تحصيل علوم ديني و فقه اهل بيت (ع) در نجف اشرف شوق زياد
جهت ديدار جمال مولايمان بقيةالله الاعظم (عج) داشتم. با خود عهد كردم
كه چهل هفته شبهای چهارشنبه پياده به مسجد سهله در کوفه بروم؛
به اين نيّت كه جمال آقا صاحب الامر (عليه السلام) را زيارت و به اين فوز بزرگ
نائل شوم. تا 35 يا 36 شب چهارشنبه ادامه دادم، تصادفاً اين شب، رفتنم از
نجف به تأخير افتاد و هوا ابري و باراني بود. نزديك مسجد سهله خندقي بود.
هنگامي كه به آنجا رسيدم بر اثر تاريكي شب وحشت و ترس وجودِ مرا فرا گرفت...
ناگهان صداي پائي از دنبال سر شنيدم كه بيشتر ترسيدم. برگشتم به عقب،
سيّد عربي را با لباس اهل باديه ديدم. نزديك آمد و با صداي فصيح گفت:
«اي سيد، سلام عليكم» ترس و وحشت به كلي از وجودم رفت و تعجب آور بود
كه در اين تاريكي ايشان چگونه متوجّه سيادت من شد. به هر حال سخن گفته
و مي رفتيم. از من سؤال كرد: قصد كجا داري؟گفتم مسجد سهله. گفت: به چه
جهت؟ گفتم: به قصد تشّرف زيارت ولي عصر (ع) .
مقداري كه رفتيم به مسجد زيدبن صوحان رسيديم، داخل شده و نماز خوانديم
و بعد از دعائي كه سيّد خواند كه گویی ديوار و سنگها با او دعا مي خواندند .
انقلاب عجيبي در خودم احساس كردم كه از وصف آن عاجزم. بعد سيّد فرمود:
تو گرسنه اي و سه قرص نان و سه خيار سبز تازه در سفره داشت كه باهم
خورديم و من به اين معني منتقل نشدم كه در وسط زمستان خيار تازه از كجا
آمده ؟ سپس داخل مسجد سهله شده ايشان اعمال مقامات را انجام دادند و
من هم تبعيت كردم و نماز مغرب و عشاء را هم به ايشان اقتدا نمودم...
بعد به ايشان گفتم: چاي و قهوه و يا دخانيات ميل داريد؟ فرمودند: اينها از فضول
زندگي است و ما از اين فضولات دوريم»...
بعد صحبتهائي بين آن بزرگوار و آقاي مرعشي رّد و بدل مي شود و آقا
سفارشاتي به ايشان مي كنند از جمله تأكيد بر خواندن زيارت عاشوراء و
قرائت قرآن.
سپس آقاي مرعشي به جهت حاجتي از مسجد بيرون رفته و به ذهنشان
خطور ميكند كه اين بزرگوار كيستند؟ برمي گردد و ديگر آقارا نمي بيند و
يقين مي كند كه حجت بن الحسن المهدي (ع) بوده اند.»
يكي ديگر از تشرفات ايشان در سامرّاء در سرداب مقدّس بعد از اينكه چند شب
در آنجا بيتوته كرده و به حضرت متوسل مي شوند، رخ مي دهد و تشرف ديگر
در مسير رفتن به امامزاده سيد محمد (ع) حاصل مي گردد .
:: موضوعات مرتبط: علمای دین
